Boogschieten 28 januari 2018

Naast, over of n de roos?

Het laatste weekend van januari kwamen Rob, Maaike, Sabine, John, Esmee, Martin, Karlijn en ik in actie in Oosterhout. Helaas heeft Hennie zich ziek moeten melden.

Karlijn had een leuke lunchgelegenheid aan de rand van Oosterhout gevonden. Gelukkig had ze gereserveerd. Het was aan de rand van een wandelgebied en met droog weer en (als je het wilde zien) een heel klein zonnetje, was het er behoorlijk druk. Na een heerlijke lunch reden we naar Handboogschuttersgilde St. Sebastiaan. Daar stonden boogschutters Rob, Karel en Jens al op ons te wachten. Na de kennismaking vertelden ze trots over de vereniging, n van de oudste in Nederland en legden ze de kneepjes van de sport uit.

Ogen, ademhaling, armen, benen, onderbuik, echt heel je lichaam moet in balans zijn voor je besluit de pijl te lossen. Tenen iets naar buiten draaien, voorover leunen, pijl moet 'klik' zeggen, middelvinger naar je mondhoek, rustig wachten. Elke keer dacht ik wel aan 1 van die dingen, maar het zou tegelijkertijd moeten kunnen, als ik hen goed begrijp.

We begonnen op 7 meter afstand op een kale wand te 'schieten'. Later werd hier een schietroos op geplaatst. Toen (bijna) iedereen een keertje raak had geschoten (lees, ergens op het vierkante bord) werd de kar verplaatst naar 9 meter. Inmiddels konden we allemaal wel een randje raken. Bulls eye was maar voor enkelen van ons weggelegd. Toen er ook nog een ballon hing ging het beter. Ze knapten n voor n stuk en de trainers bleven ballonnen blazen.

Met boogschieten heb je meer beweging dan je van tevoren denkt: nadat iedereen 3 pijlen had geschoten werd het waarschuwingslicht aangedaan en moest iedereen zijn pijlen ophalen. En van de schutters zei dat hij soms meer aan het lopen, dan aan het schieten is. Gelukkig deden wij er langer over om klaar te gaan staan dan dat hij dat zal doen.

Na het oefenen maakten ze de weg vrij voor de 18 meter baan. Daar heb ik me niet aan gewaagd en moet dus bekennen dat ik geen namen kan noemen van de toppers die raak geschoten hebben.

Boogschutter Rob had zich ten doel gesteld om mij gewoon n keertje raak te laten schieten. Hij kon zich er niet bij neerleggen dat het maar niet wilde lukken. Dat viel nog niet mee. Gelukkig was er geen wedstrijd element, want dan zou het me frustreren. Nu had ik gewoon een leuke middag. De vorige keer, op een bestuursuitje, was mijn allereerste pijl raak. Moet gezegd, daarna die middag niet meer.

En dan nu.. mijn allerlaatste pijl. ballon stuk!!! Toch nog gelukt! Zou het mijn tactiek geweest zijn, om anderen ook een kans te geven, of zou ik er gewoon niet goed in zijn? Daar zullen we, vermoed ik, nooit meer achter gaan komen ;-)

Handboogschieten: een sport voor iedereen! Alleen niet voor mij.

Karlijn, dank voor het organiseren van deze leuke middag!


Debby


Naar verhalen overzicht