Ontdek Eiland van Schalkwijk per kano 19 juli 2020

Op een mooie zonnige zondagochtend verzamelden we bij restaurant Hajé Linielanding in Nieuwegein. Nippend aan een kopje koffie maakten we kennis met John als organisator, Ans als gastdeelnemer en met het prachtige landschap van het Waalse veld. Vanuit het buitenterras keken we uit over het water naar het weidse weiland met peerden. Sorry? 'Oh paarden, 'begreep ik na Johns vertaling uit Maarn. Waarna we goedlachs de slogans van onze woonplaats met elkaar deelden. Het was het startpunt van een enerverende kanoroute die dag. Nietsvermoedend wisselden we vol goede moed de creatief ontworpen gitterboxen-bankjes in voor de kano's. Maar hoeveel actie deze dag zou geven, wisten we toen nog niet…

We hoefden de kano's pas als we terug zouden zijn te betalen. Uitzicht vanaf kano op Schalkwijkse Wetering.jpg Dat was handig aangezien we nog niet wisten of we het uurtarief of dagtarief wilden aanhouden. John en Ans gingen in een eenpersoonskano. En René en ik (Jill) samen in een tweepersoonskano. Met de dame van het kanoverhuur hielpen we elkaar om in de kano te stappen. Dit was soms even zoeken naar de juiste balans. Maar het ging goed! We voeren de Schalkwijkse Wetering op. En kwamen langs appelbomen, mooie witte, gele en roze waterlelies. We zeiden verbaasde fietsers, vissers en een enthousiaste waakhond gedag. Het was nog vroeg, andere kanovaarders kwamen we nog niet tegen. Het was lekker warm en de tijd verstreek zonder dat we het door hadden. De eerste helft verliep gemoedelijk. Na voor ons gevoel 5km kwamen we bij kruising Inundatiekanaal aan. Waar de tweede helft begon…

Jills actiemoment:
De oevers werden breder en we konden zelfs met zijn drieën naast elkaar varen. Na een korte stop langs de kant, maakten we onze zelf ingepakte lunch buit. Inmiddels was ik erachter gekomen dat ik zeeziek was. Het was een wiebelige eerste kano ervaring voor mij. De snelle slagen en daarna weer even niet, hadden zijn weerslag op mij gehad. Ik voelde mij erg misselijk. Gelukkig had ik mijn ingevroren flesje water als verfrissing. Draaierig liet ik de andere drie uitzoeken wat de beste route zou zijn naar het theehuis met sanitair: WKU (Fort Werk aan de Korte Uitweg). We gingen weer te water en ik hoopte maar dat het niet al te lang zou duren voordat we daar waren. Steevast mijn blik op de horizon houdend, roeiden we weer verder.

Renées actiemoment:
René mijn hekvaarder (achterin) paste de techniek lange halen, snel theehuis toe. We passeerden een ketting met waarschuwende rode watertanks. John gaf zijn twijfels aan of we niet beter anders konden varen. Maar een stukje verder zagen we de steiger al. We moesten alleen over boomstammen… René was vol overtuiging dat we daar overheen konden. Het was ook een erg aanlokkelijk beeld. Nog geen drie meter verder konden we aan wal. Dus daar gingen René en ik. Helaas bleven we onderwater steken en was de enige uitweg, de terugweg. En werd de Korte Uitweg… de Lange Uitweg. John hielp ons achteruit. En met onze beste beentjes voor in de kano roeiden we weer verder.

Ans actiemoment:
Eindelijk steken we WKU aan. Sorry? 'Oh nee, natuurlijk geen anderen op het terras (met corona) aansteken, maar aanlanden oftewel bij een terrasje aankomen,' begreep ik na Ans vertaling uit Culemborg. We stapten uit onze kano en René trok de kano van Ans uit het water. Ans wilde ruimte maken, stapte naar achter en plonsde zo weer aan de andere kant van de steiger in het water. Verbaast keken we wat Ans in het water deed. Het ging nl. zo snel, dat we haar hele actiemoment hadden gemist. Het was ook begrijpelijk, het water aan de andere kant van de steiger lag verborgen achter een bos riet. Er was geen steunbalk of waarschuwingslint. Gelukkig had ze zich niet bezeerd. Gewapend met een bikini aan kon haar hemdje opdrogen in de zon.
We genoten van onze welverdiende pauze. En de heerlijke stabiliteit van een stoel met 4 poten aan de grond. Ik knapte al aardig op van mij cola calippo ijsje. Terwijl we een verkoelend drankje met een ijsje nuttigden, kwamen we allen bij van de heenreis. En lachten om onze eigen hilarische acties. Grappig clubje zo bij elkaar, vond ik. 'Ja zo gaat dat met vrienden' verklaarde René. Na een vlot instap-manoeuvre van ons allemaal, (complimentwaardig al zeggen we het zelf), gingen we droog aan water. Tot nu toe konden drie van de vier een vinkje achter hun naam zetten. Alleen John de organisator had zijn actiemomentje bewaard voor het laatst…

Last but not least, Johns actiemoment:
Niet lang daarna, toen we goed en wel in de kano zaten, zagen we ineens John kapseizen. Voor we het wisten lag hij ondersteboven in het water. Voor een moment vreesden we dat hij niet meer boven kwam. René stond al klaar om het water in te springen, toen John boven water zwom. Nog van de schrik aan het bekomen trokken zij samen zijn kano uit het water. En kiepten al het water eruit. Wat bleek? In de kano waar hij in zat, had hij al heel snel onbalans. Wat er bij de laatste bocht dus ook gebeurde. De verhuurde waterdichte tas bleek zoals we vermoeden niet helemaal waterdicht te zijn, aangezien het niet afgesloten kon worden. Maar een geluk bij een ongeluk, waren alle spullen er nog. Doordat het ook nog in eigen tassen gestopt was, was het allemaal redelijk droog gebleven. Behalve John dan .
Nadat we weer gesetteld in onze kano's waren, voeren we verder. Ditmaal rustiger dan voordien. In balans, oplettend, de wilde snelle slagen achterwege latend, meer sturend en gefocust op ons einddoel. Het zou een lange terugtocht zijn en we wilden heel aankomen. Toen we uiteindelijk om kwart voor vijf onze eindbestemming in zicht hadden, riep John gekscherend uit: 'Ik ben het zat, ik ga weer terug!' Waarbij we alle vier in de lach schoten. Ondanks de veel langer en intensievere kanoroute dan we verwachten, hebben we het ontzettend gezellig gehad met dit F4F uitje. John bedankt voor het organiseren hiervan! Selfiemomentje van gezellige groep tijdens kanovaren op Schalkwijkse Wetering

Row, row, row your boat
Gently down the stream
Merrily merrily, merrily, merrily
Life is but a dream


Jill